Naamloos

Een klok zonder wijzers
doelloos tikkend in een verlaten huis
een val zonder ijzers
nutteloos wachtend op de dolende muis

Een spookhuis midden in de stad
verlaten door de man zonder gelaat
hij die niets te zeggen had
het soort mens dat nergens voor staat

Ruiten zonder weerschijn
koesteren de onverschillige matheid van toen
het huis niet meer dan een schrijn
een vertrek voor een dode in denken en doen

Een klok zonder wijzers
slaat grotesk het hele uur
een signaal in een tijd zonder wegwijzers
het era van de naamloze buur


© Ron Vos, 2017

Search